1.Wazonik, Czechy, Johann Loetz-Witwe, 1900, wł. Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy, fot. Wojciech Woźniak

2.Wazonik, Saint-Denis, Legras & Cie, ok. 1900, wł. Muzeum Okręgowe w Bydgoszczy, fot. Wojciech Woźniak

Serdecznie zapraszamy na spotkanie z artystami z Gdańska,
pedagogami gdańskiej ASP, Dariuszem Syrkowskim i Krzysztofem Cybulskim,
którzy będą obecni na finisażu wystawy Tworzyć i Uczyć.
Prace pracowników Katedry Grafiki Warsztatowej gościły
w naszej galerii „Oko dla Sztuki 2” od 24 kwietnia 2010,
jednak ze względu na tragiczne wydarzenie i narodową żałobę
nie organizowaliśmy uroczystego otwarcia wystawy.
Gorąco zachęcamy do obejrzenia wystawy i osobistego
spotkania z artystami w dniu jutrzejszym, 28 maja 2010.
Finisaż odbędzie się o godz. 17.00 w Galerii Oko dla Sztuki 2
w Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego
przy ul. Gustawa Herlinga-Grudzińskiego 1.

Wystawa „Transformation Process” (obrazy, obiekty, instalacje)

Wojtek Krzywoblocki - Kunstuniversität Linz, Volkskunstschule Wien,
Zekerya Saribatur - Akademie der bildenden Künste Wien
Monika Piórkowska - absolwentka ASP Kraków oraz studentka Akademie der bildenden Künste Wien

www.k-haus.at
www.bmeia.gv.at/krakaugk

Płynny proces transformacji

Idea wystawy Transformacje. Proces łączy się z namiętnościami, które za Zygmuntem Baumanem można określić mianem p ł y n n y c h. Panta rhei brzmi natomiast starożytna zasada przypisywana Heraklitowi.
W takich warunkach pojęcia są nieustannie przekształcane i tworzą mozaikę nowych znaczeń. W takim kontekście zmieniają się tożsamości. Podobne stanowiska legły u podstaw wspólnej wystawy Wojciecha Krzywobłockiego, Moniki Piórkowskiej i Zekerya Saribatura.
Troje artystów o odmiennych osobowościach analizują proces kreacji, uwzględniając kluczowe momenty przekształceń idei i materii oraz wzajemne zapętlanie wizji z ograniczeniami dostępnego jej języka. Określają ostatecznie artystyczną emanację myśli jako e f e m e r y c z n y twór. Efekt bowiem kształtuje się w procesie recepcji, w kontekście prezentacji i w predyspozycjach odbiorcy. Koresponduje ta postawa z globalnymi procesami przekształceń gospodarczych i społecznych. Niezawodny dostęp do wiedzy o nich, pozwala współczesnym mieć wyraźne przeświadczenie różnorodności i określa znaczenie zjawisk w zależności od kontekstu ich wystąpienia. Wystawa, między innymi dlatego, będzie prezentowana w Krakowie, w Wiedniu i w Istambule – w różnych krajach, pośród ludzi, którzy mają odmienne doświadczenie świata i kultury; w miejscach ważnych dla rozwoju trójki artystów.
Miejscem koniunkcji był Wiedeń. Miasto, gdzie cesarska tradycja zetknęła się z awangardą, a dzisiaj tętni multikulturowy tygiel. Tam w 1982 roku rozpoczął studia emigrant z Turcji, Zekerya Saribatur. W 1984 roku z Krakowa przybył już ukształtowany artysta intermedialny, Wojciech Krzywobłocki. W 2001 roku do Wiednia dotarła studentka krakowskiej ASP, Monika Piórkowska i osiadła na dłużej.
Artyści wychodząc od alchemii graficznej, gdzie przestrzeń pomiędzy zapisem idei (matrycą), a odbitką (reprodukcją) ewokuje skomplikowane problemy konceptualne, opowiedzieli się za transgresją struktury medium w oparciu o multimedialną technologię, instalacje oraz obiekty intermedialne. Demokratyzacja zagadnień artystycznych łączy się z doświadczeniem życiowym trójki twórców. Przynależą do różnych pokoleń, mają inną historię. Wspólna im jest elastyczna tożsamość emigranta, okoliczność tymczasowego zakorzenienia się, posługiwanie się językiem obcym. Budują swoją tożsamość jako ludzie żyjący na styku kultur, z doświadczeniem licznych transformacji mentalnych i politycznych. Obarczeni są świadomością różnorodności, ale i globalnej tendencji do ujednolicania.
Wojciech Krzywobłocki snuje refleksję o całości, penetrując szczegół. Abstrakcyjną strukturę, ukrytą w niedostrzeganej ludzkim okiem głębi, wzbogaca o doznanie czasu i przestrzeni (Warstwy ochronne, 2009/2010). Wielowarstwowe, transparentne obiekty Moniki Piórkowskiej, które przenikają się wzajemnie, skonstruowane są podobnie jak model zjawisk fizycznych i społecznych – ich organiczną cechą jest wielowymiarowość, a refleksja, podobnie jak doznanie estetyczne, jest możliwa tylko na zasadzie częściowego i osobistego wniknięcia (m. in. Przerwana myśl, 2010). Zekerya Saribatur odwołał się do wiersza Nazima Hikmeta (Powietrze jest ciężkie jak ołów), tureckiego poety, prześladowanego za poglądy polityczne lidera tureckiej awangardy, i obrazuje niepokój jednostki wobec machiny zagrożeń cywilizacyjnych. Uzupełnieniem każdej z prac jest lejtmotyw – symboliczne wyobrażenie ludzi w ciągłym ruchu (Karadeniz, 2009/2010).
Odmienny bagaż doświadczeń, ale również poczucie wspólnych obszarów zainteresowań i podobnych przeżyć budują problematykę wystawy jako wyrafinowaną grę pomiędzy wartościami indywidualnymi a powszechnymi. Przy całej swojej złożoności wypowiedź artystów pozostaje bowiem oryginalna i osobista.

Krzysztof Siatka, 10 marca 2010 r.